środa, 15 sierpnia 2012

Winne ciekawostki cz.4

Enoturystyka jest coraz bardziej popularnym sposobem spędzania wakacji, szczególnie wśród amatorów wina. Jednak gdy nie chcemy poświęcać całych wakacji tylko na oglądaniu winnic i produkcji wina to możemy jeden dzień spędzić w muzeum wina. Gdy ktoś już sobie zaplanował wakacje we Francji z pewnością warto zajrzeć do paryskiego Musée du Vin.


Jeśli paryskie muzeum nie jest po drodze podczas naszej wakacyjnej podróży, zawsze można zajrzeć do innych miejsc. Na przykład do bułgarskiego muzeum wina w Pleven, otwartego zaledwie pięć lat temu. Lub do Międzynarodowego Muzeum Wina w Kinsale, w Iralndii. Ewentualnie do włoskiego muzeum wina w Torigano.
A tutaj linki do stron poszczególnych muzeów:

wtorek, 7 sierpnia 2012

O tym, jak można wypromować swoje wino dzięki nieszczęściu innych.


Historia wina daje nam wiele przykładów katastrof spotykających winnice na całym świecie. Od zwykłych susz czy nieurodzaju, poprzez różne choroby grzybowe, aż po ataki insektów. Bodajże najbardziej na produkcji wina odbiła się XIX-wieczna plaga filoksery. Jednak nie o tym mam zamiar pisać. Dziś opowiem o tym jak nieszczęście jednych stało się wielką szansą dla innych. W roli głównej wino z Rioja.

Wino na tych terenach uprawiono jeszcze przed Chrystusem, kiedy to pierwsze statki fenickie dotarły do brzegów półwyspu Iberyjskiego, a wkrótce po założeniu tam kolonii zaczęto uprawiać winorośl. Poważnie za uprawę winorośli na tych terenach, wzięli się Rzymianie. Winnice rzymskie - znajdujące się w okolicach dzisiejszych miejscowości Calahorra i Logroño - służyły głównie zaopatrzeniu stacjonujących tam wojsk, mimo to produkcja wina na tych terenach rozwijała się prężnie. W średniowieczu i nowożytności Rioja korzystała niezwykle ze swego położenia geograficznego. Właśnie przez Logroño wiedzie Droga św. Jakuba, szlak wszystkich pielgrzymek do Santiago de Compostela. Spragnieni pielgrzymi, po spróbowaniu specjałów winnic znad brzegów Ebro, roznosili wieść o nich po całej Europie. I tak sława Rioja niosła się po całym kontynencie. Jednak to wciąż nie były wina francuskie. Nie mogły się nawet z nimi równać. Nie tylko ze względu na trochę gorszą jakość, inny rodzaj winorośli, ale również z powodu bardziej amatorskiego sposobu produkcji. Dopiero w XVIII i XIX wieku winiarze z Hiszpanii udawali się do Francji by uczyć się swego rzemiosła i przejmować innowacje. Między innymi wtedy zaczęto wprowadzać dębowe beczki w celu starzenia wina, a także drewniane schowane pod dachem zbiorniki, zastąpiły kamienne lagares . Mimo to wciąż nie można było wprowadzić wystarczających usprawnień do produkcji głównie z powodu braku funduszy. Zbyt mały eksport win z Rioja nie pozwalał dorobić się tamtejszym winnicom. I wtedy pierwsze nieszczęście przyszło z pomocą winiarzom z Logroño. Był nim mączniak prawdziwy, grzybicza choroba winorośli, która zaatakowała winnice w Galicji, ok. 1850 roku. Zmniejszenie produkcji wina w tym regionie spowodowała otworzenie się nowego rynku dla win z Rioja. Przypływ gotówki pozwolił na rozwój i modernizację winnic. Wina z tego regionu coraz bardziej zbliżały się jakością do win francuskich, a metodą produkcji również nie odbiegały zbyt znacząco. W latach 60. XIX wieku przyszło kolejne nieszczęście. Najpierw pojawiło się w Dolinie Rodanu, skąd przeszło na winnice w Burgundii i Bordeaux,  po to tylko, aby rozprzestrzenić się w ciągu kilka lat w całej Francji. Wtedy jeszcze tajemnicza choroba, nazwana filokserą, zabijała największe francuskie winnice, nikt nie wiedział jak z tym walczyć.
 
A Rioja znów korzystała z cudzego nieszczęścia. Jako, że ich winnice nie były dotknięte tą plagą to winiarze mogli spokojnie mnożyć zyski sprzedając wielki ilości wina, wszędzie gdzie brakowało wina francuskiego. Co więcej, winiarze francuscy uciekali ze swego kraju przed nieznaną zarazą, a swą wiedzę, doświadczenie i kapitał ulokowali w Hiszpanii, głównie na brzegiem rzeki Ebro. A nawet gdy w latach 90. XIX wieku, filoksera dotarła także do Hiszpanii, to już wiadomo było jak z nią walczyć, i po kilkuletniej przerwie, winiarze z Rioja znów produkowali swe wina. I tym prostym sposobem dwa nieszczęścia dla winiarstwa europejskiego spowodowały wypromowanie regionu Rioja w Europie i na świecie. Nie można winić winiarzy z okolic Logroño za korzystanie z okazji i bogacenie się na cudzym nieszczęściu. Poza tym oni również zapłacili pewną cenę za to, że pozwolili na tak poważną ingerencję winiarzy francuskich w miejscową produkcję wina. Przez długi czas wpływ Francuzów był tak znaczący, że Rioja zatraciła poniekąd swą oryginalność i zbyt dużo czerpała z winiarstwa francuskiego, a także za bardzo opierała się na nowoczesnej technologii. Dopiero od niedawna, winiarze z tego regionu prowadzą swe winnice samodzielnie i tworzą nowe wspaniałe wina. Modne staje się również powracanie do rodzimych winorośli, na rzecz likwidacji francuskich cabernetów. Dzisiaj Rioja, i cała Hiszpania, jest jednym z największych producentów wina, a w ich licznych bodegas tworzone są ciekawe i świeże wina.

środa, 1 sierpnia 2012

Podróż z winem w tle.

Na lekcjach historii, jedynym momentem, w którym słyszeliśmy o królu niemieckim Henryku V, była bitwa pod Psim Polem. Była to mała potyczka z Bolesławem Krzywoustym, faktycznie tylko przez Długosza uczyniona wielkim zwycięstwem oręża polskiego. Dla Henryka dużo mniej znacząca niż dla Polaków. Król niemiecki już wtedy miał w głowie dużo ważniejsze plany niż pokonanie Bolesława. Szykował swą armię na Rzym, aby pokonać papieża. Kontynuował spór cesarza z papieżem nawiązany przez jego ojca. A wszystko po to by zdobyć najwyższą władzę w Europie i koronować się cesarzem rzymskim. W krótkim czasie osiągnął swój cel, a już w 1111 roku szykowano się do koronacji Henryka V na cesarza rzymskiego. Za nim do Rzymu podążyło wielu duchownych i możnych niemieckich, aby być obecnym na koronacji swego króla. Jednym z nich był Johann Fugger (bądź Defuk), biskup z Ausberga.
  
Jako, że podróż z Niemiec do Italii trwała dość długo, to zmyślny duchowny chciał ją dobrze zaplanować. Trzeba było wiedzieć, gdzie będzie można się zatrzymać, a w zasadzie gdzie warto się zatrzymać. Dla biskupa najważniejszym czynnikiem było wino. Musiał być on wielkim amatorem wina gdyż wymyślił sprytny sposób, aby zatrzymywać się w karczmach tylko z dobrym winem. Kilka dni przed swoim wyjazdem wysłał w tą samą podróż swego zaufanego sługę. Jego celem było zatrzymywanie się w każdej napotkanej karczmie i sprawdzanie jakości wina. Gdy sługa uznał wino wartym podniebienia biskupa Ausberga miał na drzwiach karczmy napisać „Est”, czyli „jest” po łacinie. Tym sposobem biskup mógł podróżować aż do samego Rzymu, spokojny, że nie trafi do karczmy z jakimś podłym winem. Podróż przebiegła bez większych sensacji, aż do małej wioski w Lacjum. Montefiascone, leży nieopodal Rzymu, celu podróży Johanna Fuggera. Tam właśnie niemiecki biskup natrafił na karczmę, której drzwi były ozdobione napisem „Est! Est! Est!”. Aż trzy „Est” były pozostawione, przez sługę na drzwiach owej karczmy, po to, aby biskup nie przegapił tego miejsca, w którym wino tak bardzo zasmakowało służącemu biskupa. Jak widać znał on dobrze gust swego pana, gdyż biskup Defuk postanowił pozostać w miasteczku Montefiascone. I tam raczył się doskonałym włoskim winem aż do końca swych dni. Na jego grobie został wyryty napis: Est. Est. Propter Nimium Est Hic Jo. Defuk Dominus Meus Mortuus Est, (łac. Tu spoczywa mój mistrz Johann Defuk, zmarły z powodu zbyt dużej ilości Est.Est.) Podobno biskup przed śmiercią nakazał, aby co roku w rocznicę jego odejścia do grobu wlewać beczkę wina. Tak też czyniono przez pewien czas, lecz miejscowy biskup uznał to za zbytnie marnotrawstwo i kazał oddawać tą beczkę do miejscowego seminarium, aby klerycy co roku godnie uczcili rocznicę śmierci biskupa Fuggera. Tak właśnie przedstawia się historia wspaniałego do dziś włoskiego wina Est! Est!! Est!!! di Montefiascone. Dziś to białe, przeważnie wytrawne wino posiada status DOC, otrzymało go jako jedno z pierwszych we Włoszech, już w 1966 roku(prawo zostało wprowadzone w 1963), i jest z pewnością jednym z najbardziej rozpoznawanych win włoskich na świecie. Trzeba przyznać, że to historia uczyniła je popularnym. Po raz kolejny dzięki sporze najważniejszych władców Europy, zwykli jej mieszkańcy otrzymali wspaniałe wino.

środa, 25 lipca 2012

Amfory, Beczki i Butelki…


…dzbany, bukłaki, zbiorniki, słowem wszystko w czym wino przechowywano*. Łatwo się domyślić, że przechowywanie wina było poważnym problemem od zawsze. I w zasadzie wciąż jest. Dziś, co prawda, większym problemem jest sposób zamknięcia, niż sam pojemnik w którym wino jest przechowywane. Ale nie o korkowej dyskusji mam pisać. Dziś trochę o tym jak przed wiekami radzono sobie z odpowiednim opakowaniem wina. Było to o tyle istotne, gdyż odpowiedni pojemnik był potrzebny do bezpiecznego przewożenia wina. Bo przecież, wino należało dowieźć na miejsce przeznaczenia w dobrym stanie, aby je sprzedać. Pierwszą weźmiemy na warsztat starożytność. 
Najbardziej popularnym pojemnikiem na wino tych czasów była amfora. Oczywiście były różne kształty, rodzaje, pojemności amfor, jednak standardowa amfora starożytności miała około 26 litrów (+/- 2 litry). Zaletą tego pojemnika był jego niewielki wpływ na jakość wina, gdyż glina mniej ingerowała w smak wina niż np. drewno. Mimo to, ta zaleta została troszkę nadszarpnięta poprzez sposób zamknięcia amfor. Lakowanie amfor żywicą, bądź smołą, istotnie wpływało na smak wina. Niestety nie był to pozytywny wpływ. Z drugiej strony, na korzyść amfor wpływały względnie niskie koszty wytworzenia. Glina potrzebna do wytworzenia ceramiki nie była towarem deficytowym w obszarze śródziemnomorskim. Ponadto, Grecja słynęła z wytwarzania doskonałej ceramiki, więc, rzemieślników do wytwarzania amfor nie brakowało. Warto przypomnieć jeszcze jedną ważną rzecz, mianowicie sposób picia wina w starożytności. Doprawianie wina przyprawami, miodem i innymi specyfikami sprawiało, że smak trunku, psuty przez pieczęcie amfor, nie był tak wyczuwalny. Prawdopodobnie te zalety amfor spowodowały, że były one popularne tylko w starożytności. Wraz z ukształtowaniem się nowych regionów winnych, przed wszystkim na terenach dzisiejszej Francji i Niemiec miejsce amfor zajęły beczki. Oczywiście beczki nie są wynalazkiem zakonników, nawet używanie ich do przechowywania wina nie jest ich wynalazkiem. Wino w beczkach przechowywano już kilka tysięcy lat przed naszą erą, jednakże nie przyjęło się to zbytnio, ze względu na dość niewielką ilość drewna w krajach śródziemnomorskich. W zasadzie momentem w którym beczki zyskały bardzo na znaczeniu, było zwiększenie handlu Rzymu z barbarzyńcami, czyli ok. I-II wieku n.e. A między III a V wiekiem miało miejsce całkowite zastąpienie amfor beczkami. 

I od tamtego momentu, aż do dziś, beczka jest bardzo istotnym elementem w świecie wina. Dziś jest ważna dla producentów wina, z zupełnie innych względów niż kiedyś. Dawniej był to przede wszystkim zbiornik do transportu i przetrzymywania wina. Dębowe beczki nie dość, że pozwalały dojrzewać winu – z czego raczej nie zdawano sobie sprawy – to jeszcze nie zanieczyszczały wina. A to było najważniejsze, czyste wino można było transportować na duże odległości bez potrzeby dodatkowego zatykania pojemników substancjami znacznie pogarszającymi smak. Poza tym dawniej beczki były głównym i w zasadzie jedynym sposobem przechowywania wina. Podczas gdy w starożytnej Grecji amfory używane były przede wszystkim do transportu, a do przechowywania wina służyły wielkie zbiorniki tzw. pitosy, liczące ponad 500 litrów. Dlatego beczki były tak istotne dla winnictwa. Dziś ich rola jest zupełnie inna. Beczki dębowe służą przede wszystkim do nadawaniu winu charakteru. Starzenie wina jest jednym z bardziej istotnym procesów w jego produkcji. Dyskusja nad wyższością dębu francuskiego nad amerykańskim i vice versa nie ma końca. Ale przecież beczka to nie wszystko. Dla nas najbardziej charakterystycznym pojemnikiem na wino jest butelka, i to taka o pojemności 750 ml. A dla historii wina jest to dość nowoczesny sposób na przechowywanie tego trunku. Początkowo butelki na wino nie były zbyt popularne. Przyczyna tego była dość zabawna, otóż wczesnonowożytna technika produkcji szkła nie była najlepsza, dlatego też, wytapiano głównie butelki o różnych kształtach i nieprzezroczyste. Gdy sprzedawano wino w takich butelkach nie brakowało handlarzy, którzy oszukiwali na ilości sprzedawanego wina. Dlatego też, chętniej kupowano wino „na wagę” tzn. przynoszono własne pojemniki i odmierzano pożądaną ilość. Zmiana przyszła na przełomie wieków XVIII i XIX, wtedy to opanowano produkcje butelek na tyle, aby tworzyć jednakowe rozmiary i w miarę przezroczyste butelki. Ich kształt różnił się dość znacząco od tych spotykanych dzisiaj. Były niewielkich rozmiarów o bardzo szerokim i niskim balonie. Ich pojemność wahała się zazwyczaj między 700 a 800 ml. Jednak każdy winiarz wybierał sobie wielkość butelki wedle własnych upodobań, dlatego też spotykano się z dość duża rozbieżnością. Dlatego też niemalże do połowy XX wieku, wina z Burgundii miały butelki o pojemności 800 ml, ale z Beaujolais już 500 ml. Dopiero w 1979 ustalono wielkość butelek na 750 ml.  Stało się to za sprawą Amerykanów, którzy chcieli wprowadzić pojemność butelki wina jako wartość stałą do systemu metrycznego. I tak też się stało. 

Mimo to, Francuzi chcieli pozostawić sobie trochę oryginalności i wymyślili system nazewnictwa butelek na wino, których pojemność była inna niż standardowa. Co więcej w europejskich regionach winiarskich przyjęło się, aby posiadać charakterystyczne kształty butelek na wino w poszczególnych regionach. Dlatego też dziś inny kształt mają butelki używane w Dolinie Rodanu, Burgundii, Nadrenii i Bordeaux. Winnictwo europejskie, zmuszone do standaryzacji przez USA, wciąż stara się różnice między sobą, nawet jeśli mają one dotyczyć tak błahych spraw jak kształt butelki.

A na koniec ciekawostka. Najstarszą butelką wina jest, znaleziona w grobie rzymskiego patrycjusza, butelka z okolic Speyer w Nadrenii-Palatynacie. Pochodzi z ok. 350 roku n.e. W tej chwili jest jednym z najważniejszych eksponatów z Muzeum Historycznego w Speyer.
Butelka z Muzeum w Speyer
* Tytuł został zaczerpnięty z książki Krzysztofa Kowalskiego „Amfory, Beczki, Butelki, szkice z dziejów wina” Polecam, niezwykle ciekawa pozycja dotycząca dziejów wina.

poniedziałek, 16 lipca 2012

O tym jak chciwość zrodziła najlepsze wino świata.


Ten chlubny tytuł nosi dzisiaj Châteauneuf-du-Pape. Wino z Doliny Rodanu, dokładniej z okolic miasteczka o nazwie takiej jak wino. Historia powstania tych winnic jest wynikiem chciwości jednego człowieka. Mowa tutaj o królu Francji, Filipie IV Pięknym. Był to władca o wielkich ambicjach, dążący do stworzenia europejskiej potęgi. Takie plany, jak łatwo się domyślić, wiążą się z dość dużymi wydatkami.
  
Pieniędzy szukał w różny sposób. Gdy skończyły się najważniejsze średniowieczne sposoby zdobywania funduszy, tj. konfiskata majątków bogatych mieszczan i Żydów, zdecydował się sięgnąć po bardziej niekonwencjonalne metody. Pod koniec XIII wieku, nałożył wysokie podatki na duchowieństwo. Taka zniewaga ze strony króla Francji nie obyła się bez echa ze strony papieża. Urzędujący wówczas papież Bonifacy VIII w odpowiedzi zagroził Filipowi ekskomuniką. Nie zdołał jednak tego dopełnić swej groźby, gdyż zbrojni Filipa skutecznie unieszkodliwili papieża. Następni papieże byli bardziej przychylni królowi Francji. Za dość sugestywną namową Filipa, dwór papieski przeniósł się do Awinionu, miasta w południowej Francji. Od tego momentu zaczyna się okres w historii zwany niewolą awiniońską papieży.
I wreszcie też zaczyna się historia wina. Jako, że dwór papieski nie mógł obyć się bez wina, to zapotrzebowanie na ten trunek niezwykle wzrosło. Początkowo było to wino głównie importowane, przeważnie burgundzkie. Jednak szybko zaczęły się rozwijać winnice wokół Awinionu, szczególnie w okolicy wioski Châteauneuf, oddalonej kilka kilometrów od nowej stolicy papieży. W winie z tego regionu szczególnie zasmakował papież Jan XXII, który je wypromował i nadał mu tytuł Vin du Pape. Jemu zawdzięczamy rozwój winnic wokół wspomnianej wyżej wioski i przekształcenie jej nazwy w Châteauneuf-du-Pape. Mimo, że wkrótce papieże wrócili znów do Rzymu, wino papieskie pozostało w okolicy Awinionu. I rozwijało się dalej. Miało lepsze i gorsze okresy, lecz jego sława nie cichła. W czasach nowożytnych, wina z tego rejonu Doliny Rodanu stały się popularne również poza Francją i dworem papieskim. U początków XIX wieku wino z nowego zamku papieży było poważane już w całej Europie. Papieska opieka niestety nie uchroniła tych winnic od plagi filoksery. Mimo to, u progu XX wieku winiarze z tego regionu zdołali odbudować potencjał swoich winnic. W 1923 roku jeszcze raz pokazali, że tworzenie Châteauneuf-du-Pape to nie tylko produkcja znakomitego wina, to także dbanie o tradycję i obowiązek jej ochrony. Dzięki staraniom grupy winiarzy z tego regionu stworzono podwaliny pod system Appellation Contrôlée. Dziesięć lat później osiągnięto sukces, tworząc pierwszą apelację we Francji i na świecie. Od tego momentu, tworzenie Châteauneuf-du-Pape jest możliwe tylko w tym regionie i odbywa się według ściśle określonych reguł. Ponadto rządzi tam „szczęśliwa trzynastka”, czyli 13 odmian winorośli, z których może być tam wytwarzane wino. Żadna z apelacji nie posiada takich przywilejów jak ta. Jednak trzeba pamiętać, że wielkie możliwości powodują jeszcze większą odpowiedzialność. Dlatego też, nie dajmy się zwieść, stworzenie wybitnego wina w Châteauneuf-du-Pape jest jeszcze trudniejsze niż w innych regionach.

sobota, 14 lipca 2012

Patres vinearum - czyli za co powinniśmy dziękować zakonnikom


Pisałem już, że zakonnicy są ojcami nowoczesnego winnictwa. Jednak zasłużyli się też czymś więcej niż tylko rozszerzeniem produkcji wina. Dla mnichów wino stało się czymś więcej niż tylko napojem. I to z wielu względów. Po pierwsze ważna jest sfera sakralna tego napoju. Wino było niezbędnym elementem liturgii, tak więc pijąc wino na co dzień, zwykli mnisi mieli dostęp do pewnego elementu boskości, dostępnego tylko dla nielicznych. Oczywiście wino pijane do posiłków nie było konsekrowane, jednak moszcz winny, z którego wytwarzano wino był błogosławiony. W ten sposób można było osiągnąć namiastkę sacrum każdego dnia.
 

Innym ważnym dla mnichów aspektem była wartość materialna winorośli. Trzeba pamiętać, że głównie dzięki winu, zakony francuskie i zachodnioniemieckie osiągnęły swe bogactwa. Już w XII wieku, zyski ze sprzedaży wina były ogromne, dlatego też każdy zakon zakładał, bądź kupował, własną winnicę. W niektórych przypadkach winnice były bardzo oddalone od zakonów, np. mnisi osiedlający się w Belgii u brzegów Mozy i Lys, kupowali winnice w Niemczech – na brzegach Renu i Mozeli, i Francji – w okolicach Soissons , gdyż ich tereny nie sprzyjały uprawie winorośli. Szeroki handel winem napędzał rozwój najwspanialszych winnic europejskich. Dzięki temu, że na wino mnichów był popyt, do klasztorów spływało więcej pieniędzy, które były inwestowane właśnie w winnice, po to by mnożyć zyski. Jednak nie to jest największą zasługą mnichów. Bodajże najważniejszym osiągnięciem zakonników było picie czystego wina. Picie, nie upijanie się. To oni jako pierwsi zaczęli je degustować. Wspomniany wcześniej poemat Bitwa Win, najlepiej o tym świadczy. Mnisi szanowali wino, nie mieszali go niepotrzebnie z wodą, przyprawami i innymi specyfikami. A nawet pogardzali winem mieszanym, nazywając je bastard(bękart), niezwykle obraźliwie w ich czasach. Mimo to częstokroć zmuszeni byli do picia wina rozcieńczonego wodą, gdyż nawet dla nich spożywanie tylko czystego wina było zbyt kosztowne. Wina niemieszane były spożywane od święta.

Proporcje mieszania wina z wodą niestety nie są znane, zapewne zależały od poszczególnych reguł klasztornych. Zdarzało się też, że mieszano wino lepsze z gorszym. Nie doszukiwałbym się tu początków kupażu wina. Czyniono to by gorsze wino uczynić zdatnym do picia, lub vice versa, rozcieńczyć lepsze wino by było go więcej. Tak czyniono np. w Normandii – jednym z niewielu regionów Francji, gdzie uprawa winorośli nie powiodła się. Mnisi z tamtejszych kongregacji protestowali przeciwko takiemu niszczeniu dobry win. Za dobre wina uważano, te pochodzące głównie z Andegawenii(Dolina Loary), Burgundii i Gaskonii(Bordeaux). Wina francuskie z tych regionów były najwyżej cenione w Europie. Dorównywać im mogły jedynie wina reńskie. Mimo, że już wtedy znane były w Europie wina węgierskie, hiszpańskie, czy portugalskie to ich jakość wciąż odbiegała od win francuskich i reńskich. Zakonnicy z tych regionów znali się na rzeczy. Ich sztuka winiarska poszła o krok dalej w stosunku do starożytności. Degustacja wina, odkrywanie charakterystyki winorośli, początek poznawania istoty miejsca dla charakterystyki wina - to wszystko dało mnichom prymat w tworzeniu wina. Miał on trwać jeszcze wiele wieków.

piątek, 6 lipca 2012

Winne ciekawostki cz.3


Ostatnio pisałem o francuskim poemacie Bitwa Win. Dzisiaj również o bitwie, tym razem współczesnej. Każdego roku, 29 czerwca, na wzgórzach nieopodal Haro, stolicy regionu winiarskiego Rioja, zbierają się tysiące Hiszpanów, wszyscy ubrani na biało. Każdy posiada pistolet na wodę, bądź inne podobne urządzenie. Jednak zamiast wody w środku znajduje się wino. I zaczyna się La Batalla de Vino. Dzięki hektolitrom wina, wkrótce wszyscy są w kolorze fioletowym i nie ma osoby, która uchowałaby się w suchym i czystym ubraniu. Tak wygląda tradycyjna hiszpańska bitwa na wino!